وى ، شكست خورد ( در پايان سال 947 ميلادى / 336 هجرى ) . پيروزى دولت با بيرحميهاى تازه و سياستها و اعدامها توأم بود . در ميان زيان‌ديدگان از اين حوادث يكى از اعضاى خاندان عتبى نيز بوده . اعمال بعدى ابو على ( رفتن به بلخ و گوزگانان ، عقد اتحاد با امير ختل و الحاق به لشكر وى در سمنگان « 1 » ، اتحاد با كمجيان « 2 » و امير راشت ) نشان مىدهد كه او همهء صاحبان نواحى مسير علياى آمودريا را كه تابع و مطيع دولت مركزى بودند ، عليه آن دولت شورانده بوده . در نتيجه اين واقعه لشكريان بخارا كه صغانيان تخت‌گاه ابو على را غارت كرده بودند دچار وضع دشوارى شدند و رابطهء ايشان با بخارا بالكل قطع گشت . در پايان سال 337 هجرى / 948 ميلادى طرفين به صلح رضا دادند و ابو على پسر خود را به رسم گروگان به بخارا فرستاد . از گذشتهائى كه دولت نسبت به ابو على و متحدان وى منظور داشت اطلاعى در دست نداريم . ولى در اين‌كه پيروزى نصيب شورشيان گشته بود حرفى نيست و اين خود از احتراماتى كه دربارهء پسر ابو على مبذول شده بوده پيداست : بافتخار ورود او پايتخت را زينت كردند و خلعتش پوشاندند و بر سر خوان پادشاهى خواندند . ابو على در صغانيان باقى ماند و بدرخواست دولت نهضت مذهبى محلى ضد اسلامى را خاموش و سركوب كرد . در خراسان منصور بن قراتگين بيهوده كوشيد تا انتظامات و تنسيقات را ميان لشكريان برقرار كند و دائما از امير مى - خواست كه وى را از آن شغل خطير معاف دارد . ظاهرا مواجب لشكر كماكان بطور بىترتيب پرداخت مىشد . در سال 340 هجرى / 951 ميلادى منصور

--> ( 1 ) - مسلما در متن گرديزى بجاى « سمگان » « سمنگان » بايد خوانده شود و اعراب « سمنجان » - ش مىگويند ( رجوع شود به صفحهء 174 ) . ( 2 ) - ( به ص 181 - 180 رجوع شود ) .